De corona-marathon

Wie herinnert het zich nog, het begin? Ons ongeloof toen nog, onze onwetendheid, dat het zo’n vaart zou lopen. Hoe we uit gewoonte nog handen wilden schudden en altijd weer lachten “Ach ja, dat mag niet meer zeker!?”. En we een volgende keer onhandig toch die ellebooggroet, of, godbetert, de voetgroet uitprobeerden. Van ‘social distancing’ was toen nog geen sprake…

Op 27/02/2020 werd in het AZ Nikolaas de ‘Coördinatiecel COVID-19′ opgericht. Waar de Wereldgezondheidsorganisatie eerder al had gewaarschuwd: ‘Dit is geen sprint, het is een marathon’, betekende de oprichting van de coördinatiecel het startschot van onze eigen marathon. En we hebben onze start niet gemist!
Oké, eerlijk: er was de nodige chaos, dat wel. Maar welke marathon begint er nu niet chaotisch? En deze zéker, omdat we niet zelf voor deze marathon hebben gekozen en we dan ook niets hebben kunnen voorbereiden. Iedereen liep er in het begin dan ook wat verweesd en overdonderd bij. Maar je liep mee, wat kon je anders, ook al was dit jouw eigen tempo en keuze niet. Je kreeg het soms moeilijk uitgelegd op het thuisfront: “Ik moét meelopen”. Zo werd je meegezogen in en door de eisen van het moment, waarin de omstandigheden soms van dag tot dag leken te wijzigen. En je werd aangemoedigd natuurlijk, gestimuleerd, op allerlei manieren. We begonnen er begot ook zelf in te geloven: ‘Yes, we can’!
En hoé! Met ongelofelijke energie, inzet en flexibiliteit stond op een mum van tijd een nieuwe ziekenhuisorganisatie op poten en waren we er klaar voor. Klaar met extra beddencapaciteit, klaar met nieuwe teams, klaar voor ‘de piek’. Well done! Pluim voor onszelf… eerlijk, geméénd, voor de volle 100%.
Nu de cijfers in de goede richting lijken te gaan, kan er een vlaag van geruststelling, blijheid en trots over ons komen. Terecht. Maar samen met deze positieve vlaag, word je misschien ook een vlaag van vermoeidheid gewaar. Het gevoel dat je diep bent gegaan. Dat je op je tandvlees zit. Dat je toch wat sneller geprikkeld of geïrriteerd raakt door iets dat tegenzit of je niet zint. Soms staat het schreien je misschien nader dan het lachen. Dat is allemaal zeer normaal als je terugkijkt en ziet wat een uitzonderlijke prestatie je hebt geleverd. Het is een gekend verschijnsel bij de marathon: na een eerste stevige etappe is er de fierheid om wat je al hebt bereikt, maar tegelijk mogelijks een eerste dip en het besef dat je nog een heel eind moet. Want we mogen ons niet mispakken: de finish is nog ver.
Desondanks snakken onze lichamen naar een beetje welverdiende rust, verlangen we dat alles weer een beetje ‘gewoner’ mag gaan. Voordeel is dat we meer dan opgewarmd zijn nu. De nieuwe teams zijn al een beetje vertrouwder met elkaar. Er groeit een eigen ritme. Al het ongewone en het nieuwe, wordt daadwerkelijk iets gewoner. Laat ons op dit punt de moed dus niet verliezen. Laat ons de stevigheid, de solidariteit en de verbondenheid die we in de voorbije weken hebben mogen ervaren en meemaken in ons ziekenhuis soigneren.
En laat ons blijven lopen! We pakken ook die volgende etappe er bij.
Samen, met extra zorg voor onszelf en voor elkaar.

 

Om onze website optimaal te kunnen gebruiken, raden we u aan om uw browser te updaten.